1962’de Ardahan’ın Çıldır ilçesinde, bağlamanın duvarda asılı olduğu, âşık geleneğinin soluk aldığı bir evde dünyaya geldi. Bir buçuk yaşındayken ailesiyle İstanbul’a göç etti.
Babası kahvehanelerde çalardı. Küçük Nuray çocuk yaşta ustalaştı. İlkokulu Taksim’de okudu. Ardından İTÜ Devlet Konservatuvarı’na girdi. Yeteneği o kadar belirgindi ki, daha yolun başında fark edildi.
Konservatuvardan mezun olur olmaz İstanbul Belediye Konservatuvarı İcra Heyeti’nde görev aldı. Dört yıl boyunca kadrolu devlet sanatçısı olarak sahnede, repertuvarda, icrada disiplinle çalıştı. Aynı dönemde İstanbul Radyosu’nda mikrofon başındaydı.
1987’de ilk albümüyle profesyonel piyasaya adım attı. Arabesk rüzgârının güçlü olduğu bir dönemde üretim yaptı ama asıl kimliğini Türk halk müziğinde netleştirdi. 90’larda pop müziğin yükseldiği yıllarda dahi çizgisini değiştirmedi.
Yaklaşık 20 albüm, 100’ü aşkın söz ve beste… “Ayrılık Nikâhı”, “Yalan Dünya”, “Eyvah Gönül”, “Be Hey Gafil”… Eserleri başka sanatçılar tarafından da seslendirildi.
Türk Halk Müziği’nde otantik çizgiye sadık kaldı. Bunun yanında, stüdyo sound’una, düzenlemelere açıktı, geleneği korurken çağın imkânlarını kullandı. Meslektaşlarının albümlerinde vokal yapacak kadar kolektif çalışmaya açık, sahnede ise tek başına salonu dolduracak kadar güçlüydü.
Güzelliği, “menekşe gözleri” çok konuşuldu. Ama magazinden uzak durdu. TRT’nin sık tercih ettiği bir isim oldu. Her kesime hitap eden bir yorumcu olarak kabul gördü.
Onun mesleki hayatı inişli çıkışlı dönemler barındırsa da, türküye olan sadakatini hiç kaybetmedi. Bu yüzden adı, sadece albüm listelerinde değil, Türk Halk Müziği’nin kalbinde yer etti.
2017’de kolon kanseri teşhisi kondu. Hastalık karaciğerine sıçramıştı. Kemoterapiye rağmen umutluydu. Son sahnesinde yorgun ama vakurdu…
14 Şubat 2018’de, 56 yaşında hayata veda etti. Mütevazı bir başlangıçtan zirveye uzanan, ama köklerinden hiç kopmayan bir ömür bıraktı geride.
